En dan... afscheid van Cealin

Vandaag was het dan zover, ook Cealin gaat het nest verlaten. Ik stond vanmorgen al op met een enorme knoop in mijn buik, wat ben ik van het meiske gaan houden!  Maar ja, moet je maar niet willen fokken hè?

De kleine meid krijgt het goed helemaal in Zweden en ik zie haar zeker terug!

Op deze laatste dag hebben we nog even naar hartelust genoten van het prachtige weer en natuurlijk het 'weitje' - Cealin moest natuurlijk wel een beetje moe worden voor die lange reis...

Birgitta en haar vriendin Helena hebben nog even gezellig mee gegeten, vervolgens de wagen ingepakt en toen kwam het moment van afscheid - wat is dat toch moeilijk, ik ben me echt gaan hechten aan dit laatste pupje van Ulysse.

Nog even wat gezellige foto's ten afscheid van dit nest, deze blog, met hartelijke dank voor al jullie meeleven. Agnes, je bent een topper hoor!

Hopelijk tot ziens allemaal, waar dan ook, en likjes van Cealin!

De opvoeding van Cealin gaat door

Nu Bono weg is is de puppy ren ontmanteld en loopt Cealin gewoon met de roedel mee en dat bevalt de kleine dame uitstekend.
Aimee heeft haar 'playmate' gevonden en af en toe gaat het er best ruig aan toe, maar Cealin staat haar 'mannetje'. En als Aimee haar wat te hard aanpakt kruipt ze gauw onder het bed.

(Het gepiep op de achtergrond komt van Wopke.)

De afgelopen week heb ik wat autoritjes met haar gemaakt en dat gaat prima. In het begin maakt ze wat zeurende geluidjes, maar al gauw is het stil in de bench, ook bij het aankomen op de bestemming.
Zo zijn we begin deze week naar Ina en Yara (haar halfzusje) geweest en gisteren naar het puppy speeluur op de hondenschool. Cealin vond het in het begin best wel een beetje eng met twee Chihuahua's in een ruimte, waarbij de een nogal uitdagend om haar heen liep te keffen. Ze mocht dus eerst even bij een van de assistentes op schoot zitten, maar haar nieuwsgierigheid overwon en na enige tijd ging ze toch de zaak verkennen.
Met de beide Chihuahua's wou ze nog niet spelen, maar een grote zwarte krullebol in het aangrenzende gedeelte zag ze helemaal zitten en daagde ze flink uit vanachter het hekwerk. Zodanig dat de krullebol op een gegeven moment over het hek sprong en ook toen vond Cealin hem best wel leuk. Dat was natuurlijk niet de bedoeling en de krullebol werd al gauw weer over het hek getild, wat hem (of haar) er niet van weerhield om de sprong nog een paar keer te nemen.
Al met al was dit een uitstekend lesje voor de kleine meid.

Ook aan een riempje loopt ze al heel aardig mee. Natuurlijk moet je met zo'n pup heel voorzichtig lopen want ze maken nu eenmaal de gekste bewegingen. Eenmaal los komt ze heel snel naar je toe als je haar roept, ze lijkt haar naam ook al aardig te kennen.

's Nachts slaapt ze nu naast mijn bed in de bench. In deze bench vervoer ik haar ook achter in de auto.

De eerste nachten maakte ze me tussen vier en zes uur wakker en moest ze even plassen, maar geen enkel protest als ik haar daarna weer in de bench deed voor nog een uurtje slaap.
En zowaar waren vanmorgen de rollen omgedraaid en kon ik om half zeven Cealin wakker maken! Knappe meid!!

Afscheid van Bono

Vanmorgen was het dan zover: afscheid van de eerste pup uit dit laatste nest van Ulysse. Wat zal ik ze missen. Nog niet eerder heb ik zulke leuke en vrije pups gehad. Leuk en vrij, altijd wel, maar juist dit tweetal is net even anders. Speelt ook lekker op zichzelf en is behoorlijk zelfverzekerd. Wie weet ligt dit ook een beetje aan de fokker? Of komt het doordat er maar twee pups zijn? Elk nest is toch altijd weer anders? En ook een fokker kijkt er toch altijd weer net even anders tegenaan?
Dat maakt het fokken ook zo boeiend...

Waarschijnlijk komt het ook wel doordat het er dit keer maar twee waren, maar oh wat zijn het een schatjes en wat een heerlijke vrije pups! Ik ben ook heel blij dat Cealin op mijn naam blijft staan. Mocht er ooit iets met haar baasje gebeuren (wat ik niet hoop!) komt ze bij mij terug.

Maar genoeg gesopt... 

Bono heeft zijn thuis gevonden bij Heleen Dekker en familie. Ik wens jullie heel veel geluk en plezier met elkaar!!

En Cealin blijft lekker nog een weekje bij mij. Na het vertrek van haar broer kroop ze lekker tegen moeders aan. En ook als moeders is weggelopen blijft ze lekker liggen.

De bench voor de nacht staat klaar naast mijn bed en Cealin hoeft zich niet alleen te voelen vannacht.

Bono en Heleen bij het afscheid

En toen was er nog een... 

De avonden...

brengen we meestal gezellig door binnen op en voor de bank, lekker even hangen voor de TV.

Daar staat ook nog altijd een kattenmandje, wat altijd grote aantrekkingskracht uitoefent op alle pups, dus ook op dit tweetal. Zo zijn ze er toch bij hè? En af en toe gaat het er stevig aan toe in dat oude mandje, maar vaak ligt het tweetal hier ook heel lief in te slapen...

Dinsdag - Kay-dag

Zoals velen al weten heb ik op de dinsdagochtenden geweldig veel hulp van Samantha en haar Kay is erbij. Althans zolang er hier geen teven loops zijn, want Kay is een echt manneke!
Dat is dus spannend voor de pups - een heel ander kleurtje dan ze gewend zijn, laat staan een heel andere vacht (Kay is een Dwergkeesje). Vooral Ciaran vindt hem wel heel erg spannend, maar krijgt ook niet veel vat op die enorm dikke vacht. Altijd wel erg lachen...

Zo kletsen en lachen we wat af tijdens de koffie!

Gelukkig was het vandaag weer fraai weer en konden de honden al gauw weer heerlijk naar buiten met z'n allen!

Naar buiten!

Door alle drukte vergeet ik helemaal foto's te plaatsen van de pups buiten.
Zodra het weer het even toelaat gaat de deur open en stormt het tweetal het terras op. Nou ja, terras... het ziet er momenteel niet uit, maar dat mag de pret niet drukken. Of eigenlijk is het voor de pups alleen maar pret verhogend, ha ha. Een grassprietje meer of minder maakt hen niet uit en straks komt alles wel weer in orde.

Ook ben ik de laatste dagen de pups aan het wennen aan een halsbandje en dat went al heel aardig. Zeker buiten, dan hebben ze er weinig erg in, en zijn ze veel te druk met andere dingen.

Voor de kijkers: Cealin heeft een rood bandje om en Ciaran geel. Maar toch maar even eerst vier foto's van Cealin en vervolgens vier van Ciaran.

En dan gebeurt er van alles...

Tja, en dan gebeurt er van alles, en bijna tegelijk.

Afgelopen woensdag zijn de pup gechipt, Cealin hoorde je niet, Ciaran gooide zijn koppie in de lucht, dus was eventjes in protest.

En gisteren hebben de pups hun eerste inenting gekregen. Ook had ik ze alvast even de puppy bandjes om gedaan (kunnen ze er al even aan wennen). Op de foto's Cealin (met rood bandje) - en Ruud, onze dierenarts...

Ook hierbij was Ciaran even in protest, maar je bent een echte reu of niet toch? In ieder geval waren de beide ballen al aanwezig en dat was eigenlijk ook eerder al goed te merken. Deze mijnheer is een echte reu, eentje met ballen, maar wel een heerlijk open karakter.

Nu was ook gisteren Birgitta gearriveerd, het nieuwe baasje van Cealin.

Of eigenlijk blijf ik het baasje van Cealin, maar zij gaat bij Birgitta wonen, in Zweden. Ik zal haar zeker nog vaak terugzien! Hoe dan ook, we hebben genoten van deze dagen. Zeker voor Birgitta was het erg leuk om aanwezig te zijn bij het enten en het nestbezoek. Aan de andere kant vind ik het zelf nog steeds heel interessant om te horen hoe het bij de andere rassen aan toe gaat - en ook in andere landen - en Birgitta is zeer bekend met de fok van het Hollandse Kooiker hondje en de Wetterhoun.  Zij fokt met beide.

Vandaag was het de beurt aan de fokadviescommissie om hun oordeel uit te spreken over de pups, en dat oordeel mag er zijn: beide zijn 'veelbelovend' bevonden, hier zit weer een trotse fokker! 

Omdat Mieke Remus en Winnie had meegenomen, was het natuurlijk heel leuk om grootvader, moeder en de beide pups op de foto te zetten (beetje lastig, maar toch), met name voor Birgitta, zij was helemaal weg van de uitstraling van Remus - en wat lijken vader en dochter toch veel op elkaar...

 Opa Remus

En aangezien het weer alles meeviel  en ook José Youty en Baafje  had meegenomen was het op een gegeven moment naar buiten met de beestenboel, er waren in de tussentijd al weer genoeg plasjes in huis beland!

Maar wat wil je ook met zo´n negen Markiesjes + Bennie.

Hoe dan ook, het was een heerlijke dag. Birgitta heeft lekker kunnen knuffelen met Cealin en met een week of twee zal dit meiske een lange rit ondergaan naar Zweden.

Ciaran zal op 7 mei het nest verlaten. Foto´s volgen nog.

Ciaran en Cealin in beeld

Na een drukke zondag (jonge hondenkeuring voor mij, Wopke en Aimee, en de pups met Bartje, Monica en Erik - en natuurlijk Ulysse en Bennie) is alles vandaag eindelijk weer een klein beetje als normaal. Alhoewel... de pups zijn nog steeds wat uitgeteld, zelfs Kay kon ze vanochtend niet echt bewegen tot een spelletje. Maar misschien lag dat ook aan Ciaran, die van begin af aan wat al te flink in zijn vacht dook...

Gisteren is het tweetal voor de derde keer ontwormd en dus ook gewogen. Gelukkig lopen de gewichten nog niet helemaal 'uit de klauwen'. Ik vergelijk het tweetal nog steeds met de zwaarste twee (reu en teef) uit het eerste nest van Ulysse en dan komt dit tweetal er nog heel aardig (lichter) van af. Ciaran kwam gisteren op 2030 gram en Cealin op 1830 gram. Wat mij betreft zeer acceptabele gewichten voor twee pups die al het goede genoten hebben en nog...

Nu de fut weer een beetje terug lijkt te komen morgen de dierenarts maar eens bellen voor de puppy inenting en ook de grote honden zijn weer aan hun jaarlijkse inenting toe, die kunnen in één keer mee.

En na vele pogingen (wat zijn die pups toch beweeglijk - óf ze vallen bijna in slaap) - met dank aan Samantha - toch een paar foto's die in de buurt komen van portretjes.
Eerst het tweetal samen (Ciaran links en Cealin rechts) en vervolgens apart.

De kattentunnel

Altijd weer een enorm succes! En ook deze tweeling weet er raad mee!
Het leukst is natuurlijk als een van beiden verstoppertje speelt, het ge-bekvecht is dan soms niet van de lucht.

En ze weten er raad mee, met dit 'instrument'. Beide pups lopen er al vlot doorheen!

De andere kant van Wopke...

Al wie Wopke kent weet dat zij haar opvoedkundige taken uiterst serieus neemt, zeker als het om kinders gaat van moeder Ulysse, het gesnauw en gegrauw is dan niet van de lucht.

In deze drie korte filmpjes een andere kant van Wopke die de pups uitdaagt voor een spelletje.
Dit was gisteravond toen het al wat ging schemeren, vandaar de wat donkere filmpjes.

Vandaag is het weer 'business as usual', veel slapen en af en toe even heftig spelen.

Vanmiddag moest ik weer even naar het ziekenhuis voor een CT scan van mijn enkel en de pups hebben zich ondertussen uitstekend vermaakt in de ren, de kattentunnel wordt ook al aardig populair, maar hier heb ik op dit moment nog geen foto's van.

Cealin lag even heel lief met haar koppie over moeders heen, maar natuurlijk was de camera (ik) weer net even te laat; Ciaran nam er zijn gemakkie van onder mijn bureau.

Zo brengt elke dag weer wat nieuws - weer iets nieuws in de ontwikkeling van de pups, zo boeiend om te zien en het verveelt nooit!